بزار باز هم گله کنم

ازخدا...

از نبودت...

از دوریت...

.................

خدایا

.................

رخسارش جانم را به آتش میکشد وقتی به خنده وا میشود

کاش به من اطمینان میدادی که قلبش از آن من است

تا همیشه ...

اما

دیشب به خواب او را با یاری زیبا دیدم...

قطره اشکی در چشمانم راه یافت....

پرسیدم:

آیا او؟.....م....من.....؟؟؟

و زبانم گرفت....

دیگر هیچ نپرسیدم....

فقط نظاره کردم....چشمانش را......و باز دیوانه تر گشتم

فریاد کشیدم دوستت داشتم.....چرا یا من چنین کردی...؟

نگاهم کردی ....

تنها نگاهم کردی....

و من آن نگاه در خواب را نمیدم به هزاران هزارن دیگر...

آره

پسراهم عشق رو می فهم

...

       سلام امروز تولد دوست خوبم محمود دهقان هست

                                                          امیدوارم همیشه خوش باشی

سراغم رو نگیرید... فکر کنید به طور مبهمی از صفحه ی زندگی پاک شدم!

              من دیگه وجود خارجی ندارم. زندگی ندارم. فقط: نفس میکشم.. اون هم به سختی!

              نگران نباش! به زودی نفسم هم زحمتش رو کم میکنه.

             تا ابد...

به کودکی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : بازی



به نوجوانی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : رفیق بازی



به جوانی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : پول و ثروت



به پیرمردی گفتند : عشق چیست ؟



گفت : عمر



به عاشقی گفتند : عشق چیست ؟



چیزی نگفت ، آهی کشید و سخت گریست

  

سلام دوست عزیز  ۱۸/۱۲/۱۳۶۷  من به دنیا اومدم امروزم جشن تولدم است

گریه کردن تا سحر کار من است

شاهد من چشم بیمار من است

فکر کردم که او یار من است

نه! فقط در فکر آزار من است

نیتش از عشق تنها خواهش است

”دوستت دارم“ دروغی فاحش است

یک شب آمد زیر و رویم کرد و رفت

بغض تلخی در گلویم کرد و رفت

پایبند جستجویم کرد و رفت

عاقبت بی آبرویم کرد و رفت

این دل دیوانه آخر جای کیست

آنکه مجنونش منم لیلای کیست

مذهب او هر چه بادا باد بود

خوش به حالش کینقدر آزاد بود

بی نیاز از مستی می شاد بود

چشم هایش مست مادر زاد بود

عــــزیـــــز راه دورم بی تـــــو چه سوت و کورم ღღ

          بی تـــو به مفت می ارزم به دنیـــا زیر قرضم

     قـــــربونت برم الهــــــی شاپرک امیـــدم

        ღღ روزنه امیــــدم،خورشید دل طلایـــی، قصیده رهــــایی

حالا که حرف دل و راه دلامون یکــــی شد

             آسمون پر ستــــاره ی شبامون یکــــی شد ღღ

                        هر چــی دارم مال تــــو، باقی عمـــرم مال تــــو

 شعر های عاشقونـــم اگه نمردم مال تــــو

                                      ღღ مال و منالـــی ندارم

                        اما ستاره ها رو هر چی شمرم مال تــــــو

 توی قمار زندگـــی هر چی که باختیم پای مــــن ღღ

      هر چـــی که بردیم مال تـــــو

                  ღღ قــربـــونت برم الهـــــی عــــزیـــز را دورم ღღ  

من تو این روز دایی شدم 

همه پرنده ها دعوت بودند                                               

جشن آواز

اما گنجشک هنوز                                                                                

چشم به راه پست چی

روی سیم برق نشسته است

آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جز غم که هزار آفرین بر غم باد

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید:

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها !

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمر های سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهای فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیره ی دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روز کاغذ ها و دفتر های من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من ، با یاد من بیگانه ای

در بر آئینه می ماند بجای

تار مویی، نقش دستی ، شانه ای 

می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران میشود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روز ها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند بچشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگیر خاک

بی تو ، دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

خستم خیلی خسته احساس پوچی سراسر وجودمو گرفته

بیهودگی بدجوری اذیتم میکنه

کارم شده چوب خط انداختن واسه روزام که ببینم  کی تموم میشه!!!

کی اتفاق تازه ای میفته تا از این کلاف سر در گم بیام بیرون!!!

۱۵ روز دیگه از پیش همه می ریم

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

تو رو 

خیلی راحت مچاله می کند

بدو دور شو از ات بدم میاد

یک . دو . سه . . . پرتاب

! هورااا

فراموش شدی به همین سادگی

خسته شده بودم از دست تو

حالا جات خیلی خوب و راحته

رفتی همون جایی که باید باشی

! درست تو سطل زباله اتاقم

قطار مي رود

    تو مي روي

    تمام ايستگاه مي رود

    و من چقدر ساده ام

    که سال هاي سال

    در انتظار تو

    کنار اين قطار رفته ايستاده ام

    و همچنان به نرده هاي ايستگاه رفته تکيه داده ام ...

می خوام از موندن بنویسم

موندنی که اگه بود می شد یه خاطره شیرین و دلچسب

موندنی که اگه دروغ نبود می شد قاب کرد به دیوار

و هر روز صبح به امید دیدن اون روحتو از زندگی پر کنی

 از این که اون بدون هیچ بهانه و دروغی کنارته

 چشاش فقط برای تو باز میشه و نفسش قفل شده به نفس تو

 چشماتو می بندی و تجسم می کنی...

تجسم می کنی که چقدر شیرینه و قشنگ که تو

تو دستای باد قایم بشی و اون عاشقونه صدات کنه 

تا پرواز کنین دنبال بادبادک هایی که رشته هستی شون پاره شده

اونقدر پرواز می کردین که می خوردین به پنجره اتاق همسایه

و پرت می شدین گوشه حیاط ...

 و حالا ... چشماتو باز می کنی کجایی؟  تنها؟  تو خواب؟

 حالا حجم سنگین درد وجودت رو فرا می گیره 

                                   " افسوس که درد پرواز را آسمان بر دوش می کشد "

هیچی نگم بهتره

گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید

گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید

تو می روی و آینه پر می شود از بی کسی

از من سفر می کنی و به مرگ قصه می رسی

ببین که آب می شود قطره به قطره قلب من

مرگ من و قصه ماست فاجعه جدا شدن

گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید

گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید

تو جامه دان پر میکنی ، من خالی از جان می شوم

یک لحظه در چشمم ببین ، ببین چه ویران می شوم

بعد از تو با من چه کنم با من بی پناه من

کجای شب پنهان شوم ، کجای این عاشق شکن

تو میروی و جان من گور ترنم می شود

خورشیدکی که داشته ام در شب من گم می شود

چیزی نگو به آینه با رازقی حرفی نزن

برای بار آخرین تنها نگاهی کن به من

. . .

هنگامی که متانت و زیبایی همراه با چروک های صورت می آید ، پرستیدنی است

در پیری توأم با شادی ،

سپیده دمی غیر قابل توصیف وجود دارد .

                                                                           . . ویکتور هوگو . .

همونی که همه می دونن!

نمی دونم به خاطر چی می تونه باشه!

 یه حرف تکراری که زدنش نمی تونه سخت باشه.! مگه نه؟!!

 می خوام تعطیلش کنم!

 همون حرفی که خیلی ها زدن و الانم ادامش!!!

 کرکره رو می خوام بکشم پایین!!!

 آقایون...خانوما!!!

                   فعلا تعطیله!!!

    edited:  

یکی به اسم: ن  نظر داده بود!

     من که نفهمیدم کی بودش!

                     صدایت می کنم با سکوتی سنگین تر از فریاد!

   ببین...مرا می شناسی.!؟  مرا دیده ای.!؟

 صدایم را بشنو! صدای هق هق شبانه های بی صدایی است!

    نگاهم در نگاهت گره خورده است!  اما مرا نمی بینی!

         گونه هایم غرق خجالت عاشقانه هایت شده اند!

   اما تو بی تفاوت از کنارم می گذری!

              من تو را می پرستم و تو غرق در خدای خویشی!

     مرا ببین! اگر بخواهی می بینی!  اما تو بی تفاوت...

                     فریاد صدایم بی صداست...

   می شنوی...    اما نه صدای مرا!

          من بی تو لحظات دلواپسی های غریبانه را می گذرانم!

     اما تو با دیگری مهربانی و با من ...!

 این بار مرا ببین...   

       شاید بشناسی!

تصوير در ختان بر روي ديوارها حك شده  و سالهاست كه صداي ني لبك از چاه مي ايد

مهتاب زيبا در چشمان بي فروغ او بيتابي مي كند

خوابهاي شبانه او را با اطرافيان بيگانه كرده و دل او در ديار غربت گمشده است، وامانده

شايد او در تمام اين سالها نگهبان عمر خويش بوده است

ديگر به قفس هم اعتباري نيست

وقتي ياد او مي كنند كه هستي اش فرو ريخته است!

گل قاصدک کی فرستاده ترو ؟

كي به تو گفته زمن ياد كني ؟

كي به تو گفته منو شاد كني ؟

چه مي دونم گل قاصد چي بگم !

ديگه دل از همه سرده به خدا مي دونم بر نمي گرده به خدا

اي نسيم سحري زير گوشم چي مي گي ؟

كي فرستاده ترو ؟

كي به تو گفته كه از سر ببري خواب مرا ؟

كي به تو گفته كه از دل ببري تاب مرا؟

چي بگم با تو نسيم سحري؟

ديگه دل از همه سرده به خدا مي دونم بر نمي گرده به خدا

شما اي زنجره ها چي ميگين با دل افسرده من ؟

كي فرستاده شما رو دم اين پنجره ها ؟

مگه اون اشكاي شورو نديدين ؟

مگه اون قلب صبورو نديدين؟

دل من سنگ صبور دل من جام بلور

ديگه افتاد و شكست

ديگه من موندم و درد

ديگه من موندم و خاموشي سرد

ديگه دل از همه سرده به خدا

پر درد به خدا

مي دونم بر نمي گرده به خدا

دیگه دل طاقت نداره

دیگه از عالم و آدم  از زمین  از آسمون

حتی از دلهای پاک و مهربون

از همه سرده